Faina schrijft Orbán

Ik liep tegen een schrijfsel aan van een jonge vrouw, meisje eigenlijk. Met meer verstand dan menig politicus. 

#Faina Szavenkova, een jonge schrijfster,

schrijft een open brief aan Viktor #Orbán:

"Aan de heer Viktor Orbán, premier van Hongarije.

Geachte heer Orbán!

Mijn naam is Faina, ik ben 17 jaar oud en ik woon in het Donetsk-bekken, oftewel in de Donbass, in Luhansk.

Ik ben geboren in een prachtig, vredig land - Oekraïne - en ik dacht dat het voor altijd zo zou blijven. Nu doet het me echt pijn en verdriet om te zien wat de autoriteiten en nationalisten van Oekraïne hebben gemaakt in

de loop der jaren.

Het begon allemaal met het aanwakkeren van haat tussen verschillende delen van Oekraïne

en het flirten met nationalisten, terwijl Europa en de VS de ogen sloten voor wat er gebeurde.

Het fascisme is in Oekraïne in opkomst, maar politici en het publiek beweren herhaaldelijk dat dit slechts de persoonlijke mening is van

individuen die de staat niet

vertegenwoordigen.

In 2014 pleegden Europa en de VS, met de hulp van nationalistische burgers, een staatsgreep in Kiev en vielen ze de vreedzame inwoners van het Donetsk-bekken aan. 

Na aan de macht te zijn gekomen, stortte Zelensky Oekraïne, in plaats van de beloofde vrede, definitief in een bloedbad. 

Politieke partijen werden ontbonden en oppositieleiders, zoals Viktor Medvedtsjuk, werden gearresteerd. De dictatuur heeft in Oekraïne gezegevierd.

De oprichting van het Zelensky-regime om Rusland te neutraliseren en te verzwakken is de grootste fout van Europa.

Ik las onlangs in een van de publicaties dat Oekraïne en president Zelensky u en uw kleinkinderen bedreigen, simpelweg omdat u

het recht van Hongarije op een eigen mening en onafhankelijke politiek verdedigt. 

Net als in 2014 proberen ze ons nu, in 2022, wijs te maken dat de bedreigingen aan uw adres

slechts persoonlijke meningen zijn. Maar dat is niet zo. Het is tijd om te erkennen dat de Oekraïense leiding een terroristische organisatie is.

Als Europa de moorden en terroristische daden tegen Rusland en zijn burgers rechtvaardigt als "verdediging tegen agressie",

dan bedreigen Oekraïne en Zelensky zelf vandaag de dag de inwoners van Hongarije, u en uw familie persoonlijk.

De dictator die het Westen heeft gecreëerd om Rusland te bestrijden, bedreigt nu een NAVO-land.

En dat is triest. Ik vind dat erg jammer.

Zorg goed voor je familie.

Bescherm Hongarije.

Met vriendelijke groeten,

Faina Savenkova"

https://fainasavenkova.wordpress.com/

Lang geleden

Inmiddels zijn er wat jaren voorbijgegaan voor ik weer wat van belangstelling op kan brengen voor mijn blog.

Bij mij gaat het voornamelijk over onze vakanties met de camper, onze honden en katten, maar ook eten en makkelijke maar voedzame gerechten.

Hieronder een heerlijk gerecht, dat lang(uren) vantevoren klaar gemaakt kan worden. Eén van mijn favorieten. Handig hiermee is ook om te veel te maken, voor een andere dag als je alleen maar op de bank wilt ploffen. 

Hoe gebruik ik vliesofix?

Vliesofix plakt aan beide zijden - voor het maken van snelle en perfecte applicaties met de hulp van je strijkijzer!

Kopieer of teken het motief op de papieren kant van de Vliesofix en knip dit grof uit. Plaats de ruwe kant aan de verkeerde kant van de stof en strijk gedurende 5 seconden zonder stoom.

Knip het motief nauwkeurig uit en haal het rugpapier weg. Leg dan het motief met gecoate kant naar beneden in de gewenste positie. Dek af met een vochtige doek en strijk stap-voor-stap gedurende 10 seconden per keer, naar beneden. Het motief plakt nu op het materiaal, klaar voor het naaien (zigzaggen) of afwerken met naald en draad (festonsteek) etc.
Hier zijn een paar tips om het beste uit dit product te halen.

• Gebruik een potlood voor je tekeningen (pen geeft vlekken). 
• Reken altijd een extra naad Vliesofix rond de getekende vorm.
• Knip op de getrokken lijn nà het strijken op de stof.
• Dit zorgt voor een goede afdichting aan de stof zonder gevaar van rafels. 
• Zet je strijkijzer altijd op katoen, en gebruik de 'droge-ijzer'-instelling (geen stoom dus).

Om een strijkijzer-gebonden stuk te verwijderen:

• Maak een zakdoek nat; knijp het grootste deel van het water eruit.
• Plaats de zakdoek op de applicatie dat je wilt verwijderen, plaats het strijkijzer op  de zakdoek en laat deze enkele seconden staan (de applicatie moet warm en vochtig zijn in dit stadium).
• Gebruik een speld om een hoek iets te liften en trek de applicatie er voorzichtig af. 

Was en reinigingsbestendig tot 60 graden. Geschikt voor textiel, vilt, karton, leer en kurk. 

Ik werk graag met vliesofix omdat het veel sneller is om ingewikkelde beelden te appliceren dan met de hand (needle-turn applique).

Voorbeeld:

overgevoelig

Mijn moeder noemde mij vroeger overgevoelig. 

Mijn eerste werkgever fluisterde mij in dat ik maar gauw eelt op mijn ziel moest kweken. 

Niet dat dat erg gelukt is in de afgelopen 61 jaar. 

Vorige week nam ik na 25 jaar trouwe dienst afscheid van mijn koelkast, een Miele. Hij was niet kapot ofzo. Zijn makke was dat zijn energielabel G was of iets in die richting. De nieuwe prachtige geborsteld stalen Siemens koelkast Ghia 2300cc, 250pk, V6, stond inmiddels in de bijkeuken,  maar lekker boeiend. Hij had nog niets voor mij gedaan en ik had er ook geen emotionele binding mee.

De Miele had mijn eerste koophuis nog meegemaakt, volgestouwd met voedsel voor 3 van die opgroeiende,  je arm-etende pubers. Vrienden en familie zien komen en gaan. Heeft zelfs mijn ouders nog gekend. 

'Wilt u dat wij de oude meenemen mevrouw?' ,'Ja, graag, als dat kan?'.

Mijn koelkast werd losjes gekanteld op zo'n handige trolley.

Als een afgedankt en waardeloos ding. 

Ik liep mee naar de vrachtwagenlift. Bleef bij hem toen ze hem naar binnen takelden. 

'En wat gaat er nu mee gebeuren?' Vroeg ik bekommerd. 

'Mevrouw, het wordt uit elkaar elkaar gehaald en krijgt een nieuwe bestemming, alle onderdelen zijn waardevol voor hergebruik.'

Ik voelde me opgelucht. Mijn koelkast zou donor worden voor andere projecten. Nu pas had ik er vrede mee. En liet het los.

Dit verhaal vertel ik omdat ik heel vaak het gevoel heb anders te zijn dan anderen, anders te voelen, te reageren, veel in mijn hoofd zit, en een typisch/anders dan standaard,  gevoel voor humor heb. Daarnaast heb ik maar weinig mensen om mij heen die mij ècht onmiddellijk begrijpen. De diepte in zogezegd. 

Maar tòen las ik dit en dacht direct, ik ben niet de enige, de hemel zij dank:

Maandag had 'De Wereld van Sofie' het over de vraag “Wat is slim?”. Lore Dewulf was heel blij dat het onderwerp ter sprake kwam en is er beroepshalve mee bezig. Ze legt uit wat het verschil is tussen hoogintelligente en hoogbegaafde mensen. "Hoogbegaafdheid is meer dan enkel slim zijn, dat zou het geen eer aandoen. Ze denken en voelen op een andere manier." Hoogbegaafden worden vaak als 'intens' beschouwd: "Tussen hen de wereld is er een vergrootglas. Ze krijgen alles veel sterker binnen." Daarnaast vervolledigen perfectionisme, een sterke drang naar autonomie en authenticiteit het plaatje. In haar praktijk keert een zinnetje terug: "Het gevoel van anders zijn, op school, op het werk... Ze voelen zich alsof ze op een andere frequentie zitten." 

In alledaagse gesprekken durft een hoogbegaafde soms verwarrend uit de hoek te komen: "Opeens deelt die stap 10 in het denkproces. De anderen begrijpen het dan niet, met alle gevolgen vandien..." Dewulf ontdekte pas op haar 30ste dat ze hoogbegaafd is: "Ik legde een heel lang pad af en dacht aan hoogsensitiviteit. Tot ik botste op die hoogbegaafheid." Ze is blij met haar 'stempel': "Zo kan ik kijken naar mijn noden, want hoogbegaafden passen zich vaak aan. Ze vertonen kameleongedrag, wat hen verder verwijdert van hun authentieke zelf."

CVA

1 juni 2017,
Het is 02.30uur en toen veranderde alles.
Mijn man viel over mijn slapende lijf heen en ik reageerde geïrriteerd: joh, hou es op! Nog denkend dat het een nachtelijke grap was of een armzalige poging tot intimiteit.
Ik hoorde hem zacht mompelen: Elisabeth, ik voel me helemaal niet goed.
Nog steeds in de veronderstelling dat het een flauwe grap was of een simpel griepje knip ik mijn lampje aan en keek eens goed naar hem.
Ik schrok en wist meteen: shit, foute boel.
Zijn mond hing af naar één kant, wat zijn gezicht een ontzettend zielige uitdrukking gaf.
Intussen probeerde Joost steeds op te staan en viel steeds voorover. Het werkte niet zoals het moest. Hoe kon dat nou? Hij keek mij glazig verbaasd aan. Paniek en angst streden om voorrang.
Ik begreep dat ik moest handelen en vlug moest zijn.
Gelukkig woont onze dochter en dokter nog onder ons eigen dak en terwijl ik Joost vermanend toesprak te blijven zitten rende ik naar haar kamer, roetsjte de deur open en riep: Alyssa, kom, het is helemaal niet goed met papa.
Ik racete weer terug naar het bed net op tijd om te voorkomen dat hij voor de zoveelste maal probeerde te staan op 2 benen, wat niet zou lukken, en net op tijd om te voorkomen dat hij weer zou vallen.
Ondertussen kwam onze dochter onze slaapkamer binnen, zag het ook en we besloten direct de hulplijnen te bellen. Aldus geschiedde en de ambulance was er nog binnen 7 minuten, net genoeg tijd gehad om de kleren van de vorige dag aan te schieten.
Joost wilde graag zijn dochter bij hem in de ambulance vanwege haar medische kennis en ik zou er achteraan rijden. Ik zocht de TomTom, omdat ze mij op het hart gedrukt hadden niet te haasten. De TomTom was nergens te vinden, niet zo raar want de auto was die dag naar de  garage geweest voor een reparatie. Dan maar achter de ambulance racen , tenslotte is het midden in de nacht en zal er niet al te veel verkeer zijn. Ik veegde mijn beslagen ruiten droog en gaf plankgas achter de ambu aan. Met 100km door het dorp, door rood, verkeerde weghelft, hard, nog harder, de flitsende lichten volgend. Diep geconcentreerd. Ik heb alles gedaan wat zij ook deden. Niet in paniek maar best wel koel en oplettend.Hoe moest ik anders komen waar ik niets in de omgeving kende?
Zo kwamen we bij Medisch Centrum Alkmaar. Ik kreeg een standje van de ambu-broeders. Terecht, maar ik was vastbesloten om er te zijn. Het standje accepteerde ik.
Joost werd direct naar de neurologie gereden en een MRI werd gemaakt. De neuroloog kon daar niet zo heel veel op zien. Dat schijnt meer voor te komen dat het later pas zichtbaar is, maar bij een TIA is dat ook niet te zien. Gedurende het gesprek met de verpleegkundige van de Brain Unit Care werden we rustiger en zagen we de problematiek langzaam wegtrekken. Toch een TIA?
We hebben de verpleging en dokters zo goed mogelijk verteld wat we wisten en alles over medicijngebruik, ziektegeschiedenis en ziektegeschiedenis van familie. Een uurtje later konden we weg en ik wil afscheid nemen en ik kijk Joost aan en zie dat zijn linker mondhoek weer naar beneden was gevallen. Ik roep de verpleegkundige en toen werd hij direct vastgekoppeld aan allerlei soorten monitoren die er zijn op die afdeling. Medicatie werd gestart. En wij moesten inmiddels naar huis. Na 10uur mochten we bellen hoe het met hem was. Ik heb van 05.00 tot 06.00 geslapen. De jongens gebeld, de planning van het CBR gebeld, mijn werk gebeld, Apps gestuurd naar mensen die het moesten weten en toen wachten tot 10,00uur. Dat kwam maar langzaam en uiteindelijk kon ik hem even spreken. Kort. Ja, ging wel goed, maar hij was bang. Bang om alles te verliezen. Wij mochten op bezoek komen vanaf 15.30uur. Mijn kinderen en ik komen binnen en treffen hun vader aan die kracht wil ontlenen aan onze gezichtsuitdrukking. Maar wat we zagen was iemand die invalide was, links niets meer kon, nauwelijks praten kon en steeds moest huilen. Zij schrokken, hadden hem nog niet zo gezien. Ik zag mijn jongste zoon denken: Oh God...
Inmiddels was die dag een nieuwe MRI gemaakt waar duidelijk op te zien was dat er een infarct was geweest. De onderzoeken naar de halsslagaderen waren goed bevonden. Prima en schoon. En ook het hart was in goede orde. Dit was gewoon stom toeval. Niets meer, niets minder.
We gingen met een bezwaard gemoed naar huis. Moe van emotie en zorg.
De volgende dag werden we gebeld door Joost om 10.00uur. Jullie mogen me komen halen hoor!! De kinderen waren bij mij en we dachten : Huh? Hoe kan dit? Hoe moet het met verzorgen? Thuiszorg? Werk?
Wij wandelen de Brain Care Unit binnen en daar stond mijnheer Van Aken, rechtop, zonder hulp, zelfstandig, trots, en klaar om te gaan. Hij mocht naar huis van de neuroloog. Hij had medicatie meegekregen die een herhaling moeten voorkomen en er was geen reden meer om hem daar te houden. De rest is de baan van de revalidatiearts.
Wij waren verrast, alsof we water zagen branden, dat iemand zo snel hersteld?
Hij heeft geluk gehad. Daar zijn wij ons allemaal heel erg bewust van.
Pluk de dag, hij duurt maar even, voor je 't weet is het avond.

Misschien wel de allermooiste song ooit.

Adele - Someone Like You ( Live at The Royal Albert Hall ): Adele - Someone like you

Mijn geheime tuin

Ik heb iets geweldigs ontdekt.
Een kleurboek voor volwassenen!
Zo mooi, zo fijntjes, dat het zelfs mooi genoeg is om in te lijsten en op te hangen of, zoals een andere liefhebster heeft gedaan, de afbeelding borduren, in platsteek. Prachtig.
Bij iedereen wordt haar of zijn geheime tuin anders van kleur en allemaal even mooi.
Echt een uniek idee van Johanna Basford om een kleurboek voor volwassenen te maken.
Zelf werkzaam in de psychiatrie weet ik dat therapeuten veel gebruik maken van afbeeldingen en kleuren. Dikwijls door zelf te tekenen maar dit is natuurlijk ook een geweldige gelegenheid voor mensen die therapie volgen om hun creativiteit aan te boren en het genezende werk te laten doen.
Kopen kan bij BOL.

Iers haken

Ik haak graag. Het is stress verminderend en het is handwerk en ik houd van handwerk. Er gaan echt vele uren in zitten maar elk stuk heeft zo zijn eigen verhaal. Toch kijk ik af en toe met een half oog naar bijvoorbeeld Iers haken. Dat is een soort van vrije vorm haken, wat elk stuk des te meer uniek maakt maar ook daardoor moeilijker te beschrijven. Laten we zeggen dat een patroon een richtlijn is. De uitvoering is daardoor persoonlijk. Tegenwoordig kun je in allerlei vrolijke kleuren hele dunne glanskatoen gebruiken om topjes te maken en dergelijke. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar het antieke en klassieke ongebleekte. En dan heel dun vissersgaren. Het geeft natuurlijk de onvermijdelijke nostalgische look maar ik vind het zo kunstig en zo fijntjes. Anders dan met felle kleuren waardoor het wat te schreeuwerig wordt en in mijn ogen minder bijzonder.
Het Ierse haken ontstond vele jaren geleden omdat de mensen arm waren en van weinig iets moois wilden maken. Zoals met veel kunstvormen, ontstaan tijdens armoede vaak de mooiste dingen. Ook het gewone haken is zo gestart. Maar ook bijvoorbeeld het quilten en patchwork. Van oud nieuw maken, zuinig zijn, dat maakt mensen tot creatieve kunstenaars. Het maakt mij trots dat ik beginselen van deze prachtige kunsten beheers. Dat ik daadwerkelijk met mijn eigen handen iets moois kan maken.
Als je geïnteresseerd bent in handwerken moet je vooral een bezoek brengen aan de website van Jessica Tromp, zij is wat dat betreft een duizendpoot en zij (weet)heeft alles, maar dan ook alles over breien, haken.
En ja, geduld moet je hebben. Maar dat kun je ook oefenen. En zoals ik al zei, het is stressreducerend, dus ik zie alleen maar voordelen. Ik heb het handwerken opgepakt na een zeer stressvolle privésituatie met veel verdriet en spanning en ik moet zeggen dat het dingen niet oplost maar het helpt wel in het verwerken.
Ik sluit af, niet met een hekje, maar met een paar patronen Iers haken, eerlijk op internet gevonden.
Ciao!

Redhead quotes

Het is weer eens tijd om een paar leuke quotes te laten zien van overal vandaan.
Vroeger toen ik een "rode dakduif' was, wist ik niet dat ik ooit zo blij zou zijn met mijn natuurlijke haarkleur.

Handwerkjes allerlei

Zo, toch het een en ander op de foto gegooid. Handwerkjes waar ik de afgelopen tijd mee bezig geweest ben. En dat is lang niet alles. Helaas heb ik ook nogal wat weggegeven waardoor ik geen foto's heb. En ik heb er trouwens ook niet aan gedacht.
Op dit moment ben ik nog bezig met een omslagdoek en broeit er al wat in mijn brein om een quiltje te maken met allemaal huisjes erop. Een soort home sweet home quilt. Ik zie eigenlijk zoveel moois dat k wil maken dat ik niet genoeg levens heb. Eigenlijk zouden 4 levens nog niet eens genoeg zijn. Moeizaam kwijt ik me van huishoudelijke taken om dan snel te kunnen haken, borduren, quilten of mozaïeken. Dat quilten, daar bedoel ik eigenlijk patchwork mee, maar het uiteindelijke resultaat is wel een quilt.
Genoeg gelummeld, ik ga weer verder met mijn projecten! Ciao!

Ongoing project. 

USA 2015

Deze week besloten dat we in september 2015 weer afreizen naar de USA. Ik verheug me er enorm op. We starten in Salt Lake City. Een week Utah en daarna naar boven om 2 weken te genieten van alles wat Yellowstone te bieden heeft.
Ik zit al af te tellen hoor...
Maar voor die tijd eerst in mei nog naar ons geliefde Schotland.
Dus stay tuned....