Dus toen we vanmorgen eropuit trokken, wat was het eerste wat we tegenkwamen? Jawel, een dode hond midden op de weg. Net aangereden waarschijnlijk. Ik word er niet goed van. Gelukkig was hij weggehaald toen we weer terug gingen. 'Fencing' is hier een probleem denk ik, ook vanwege de afstanden maar ook vanwege de armoede van de bevolking ter plaatse. Het leeuwendeel bestaat uit Indianenbevolking hier en dat zijn in het algemeen niet de rijkste mensen.
We zijn in twee shops geweest waar ze crafts verkopen, en tweedehands spullen, en antiquiteiten (what's the difference?) en dat is spekkie naar mijn bekkie, ik kan uren dwalen in rommeltjes, aardewerk, curiosa en dat hebben we ook gedaan.
Uiteindelijk kwamen we aan het eind van de dag langs een begraafplaats en ik zei: 'toe, ga er eens naartoe.' Ik ben altijd nieuwsgierig hoe een begraafplaats eruitziet in andere landen. Hoe mensen hun geliefden begraven, wat ze doen aan aandenkens enzo. Je komt veel te weten over bevolking als je naar een begraafplaats kijkt. En Joost reed er inderdaad naartoe maar aarzelde want hij vond het niet passend. Ik zei: 'Er staat toch max. 10 m/h, dus je mag er rijden, en bovendien je ziet toch altijd op films dat ze met de auto naar een begrafenis gaan, doe nou maar.'Hij rijd iets verder, een autolengte ongeveer en stopt abrupt. Nee, toch maar niet, hij vond het niet prettig. Maar ik heb even rond kunnen kijken, en de graven zijn echt erg verspreid, veel ruimte ertussen, niet net als bij ons 1 x 2 meter. Maar wat me het meest verbaasde was het uitbundige gebruik van kunstbloemen in alle kleuren. Daar zitten voordelen aan: je hoeft niet elke week langs, het blijft er een tijdje redelijk uitzien, water is tamelijk schaars hier, het is goedkoper dan echt...maar het is nep! Ik zie liever een oud en verdord boeket dan een graveyard vol met deze onnatuurlijkheid. Dat viel me dus in Portugal ook al op, veel nepbloemen. In Schotland waren de begraafplaatsen echt mooi bijgehouden op een manier zoals ik mijn eigen tuin nog niet eens bijhoud. Geweldig was dat! Maar goed, elke cultuur zijn ding.
Morgen gaan we naar de oude mijnstadjes in de omgeving, Silverton, Telluride, Durango en de Million Dollar Highway. Bij toeval kwam ik erachter dat Colorado een dorpje heeft dat Nederland heet. Helaas iets te ver om te bezoeken maar wel geinig om te vermelden.
Ik ben heel benieuwd! En ik hoop echt dat internet hier dan ook een beetje meewerkt, want ik kan nauwelijks iets uploaden of openen zo traag is het. Als ik e-mail wil bekijken dan kan ik even een dutje doen voordat het opent.
Wel al een hele leuke e-mail gehad van mensen die we vorige week tegengekomen zijn tijdens onze wandeling in Kolob Canyon. We zijn zelfs uitgenodigd bij hen in Washington (niet D.C.), dus wie weet...
Voor wie meer wil weten over de geschiedenis van Colorado specifiek:
Geschiedenis Colorado
 |
| Ons uitzicht vanuit ons woonkamertje: Sleeping Ute Mountain. In oude tijden was de Sleeping Ute Mountain een Belangrijke Oorlogs God. Hij hielp de slechteriken te bevechten. Tijdens een van deze veldslagen was de Belangrijke Oorlogs God gewond, en hij ging liggen om te rusten en viel in een diepe slaap. Het bloed uit zijn wonden veranderde in drinkwater voor alle mensen en dieren. Wanneer er mist of wolken hangen over Sleeping Ute, is dat een teken dat hij zijn dekens veranderd in die voor een ander seizoen. Wanneer de indiaan een lichtgroene deken zien weten ze dat het voorjaar is, Bij een donkergroene is het zomer, geel en rood is herfst en de witte is voor winter. De indianen geloven dat wanneer de wolken samenkomen op de hoogste piek, Sleeping Ute blij is en content is met zijn mensen en daarom dan wat regenwolken loslaat uit zijn voorraad. Zij geloven ook dat Sleeping Ute weer opstaat uit zijn slaap om hen te helpen te vechten tegen hun vijanden als dat nodig is. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten